GANTI (Ika-32 labas)

KAPWA naligo sa pawis sina Bogart at Rowena.

Success ang pakiramdan ng una …

Tuwang-tuwa ang kumag …

Panay naman ang iyak ng dalaga …

Pakiramdam niya sa sarili ay parang nanakawan.

Kaya dapat lang na pakasalan siya ni Bogart kundi’y hindi masusulit ang hirap na kanyang tiniis.

Makaraan ang mahabang sandali na hindi pagkilos sa ibabaw ni Rowena, marahang umangat ang puwitan ni loko.

Nabuhay ang kirot sa sugatang pagkababae ng dalaga …

“It hurts … it hurts … dahan-dahan naman,” pakiusap ng babae.

Sunod naman si Bogart …

Dahan-dahan din ang ginawa niya sa muling paglusong …

Kung ilang minuto ring nagtiis ng hirap ang dalaga bago nag-iba ang timpla sa kanyang pakiramdam …

Unti-unting nawawala ang kirot …

Sumasarap na …

Pasarap nang pasarap hanggang sa maging suwabe na ang kanyang pakiramdam.

Nagulat tuloy si Bogart sa biglang pagbabago ng request ni Rowena.

Faster na raw.

Ito naman ang time na pinakahihintay ng kumag.

At parang pangarerang kabayo na nagrumpi na siya sa ibabaw ng maganda at seksing katalik.

Sinamantala na niya ang pagkakataon para ang sarili naman ang bigyang kasiyahan.

Matagal na nagtampisaw si Bogart sa kandungan ni Rowena …

Tumigil lang siya nang mapunang namumutla na ang dalaga.

Pinunasan niya katawan ng babae na basa ng pawis …

Gayun din ang harapan nito na nanggigitata sa nagsanib na dugo at katas nila ni Rowena.

Lambot na lambot ang babae …

Parang hindi kayang bumangon mag-isa.

Kinabahan tuloy si Bogart.

Malilintikan siya oras na may masamang mangyari sa tv reporter.

“Ano’ng pakiramdam mo? Gusto mong dalhin kita sa ospital?” sabi niya sa dalaga.

“Pahinging tubig,” nanlalambot na request ng babae.

Karaka namang kumuha ng mineral water sa portable ref ang binata at pinainom si Rowena.

Nagpikit ng mga mata at saglit na nagpahinga ang dalaga sa mga bisig niya.

“H-Hindi ko kayang humarap sa parents ko na mag-isa sa ganitong ayos. Kailangang samahan mo ako,” maya-maya’y paiyak na sabi ng dalaga.

“Oo naman. Hindi kita iiwanan sa ganyang kalagayan. Magpahinga ka muna. Mamaya tayo uuwi kapag nakarekober ka na sa pagod,” sagot  naman ni Bogart.

Nang magpikit ng mga mata ang dalaga, natulog na rin ang binata.

Kailangan din niyang magpahinga.

May ilang oras din silang tumigil sa motel.

Nang makabawi na si Rowena sa panghihina, tinulungan na siyang magbihis ni Bogart.

Ihahatid na niya ang dalaga pauwi sa kanila.

Hindi makalakad ng normal si Rowena …

Paika-ika na, nagwi-wiggle pa ang kanyang mga tuhod.

Kulang lang ay buhatin na ni Bogart ang dalaga patungo sa kinapaparadahan ng kanyang kotse.

Inihatid niya ang babae sa kanilang bahay sa Antipolo.

Gulat ang mga magulang ni Rowena nang makita ang ayos ng kanilang anak.

Alalang-alala sila dahil ang akala ay naaksidente ang dalaga dahil hirap na hirap sa paglalakad.

Pinangatawanan naman ng binata ang pangako sa babae.

Pormal na kinausap ang mga magulang ni Rowena.

Ipinagtapat ang kanilang kalagayan at hiningi na ang kanilang permiso para mapakasalan ang una.

Mukha naman silang mabait at maunawain pero hindi naiwasang mapailing-iling.

“Inuna pa ninyo ang pagsisiping kaysa pagpapakasal. Hindi na ba talaga kayo nakatiis?” tanong ng father ng dalaga. Itutuloy

loading...

About Gwenn

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply