MALAMIG NA LANGIT (Ika-apat na labas)

ANG unang ginawa ni Romano, tinurukan ng gamot si Hyacinth.

Mahal na gamot pero sapat para mapreserba ang bangkay na tatagal kahit isang taon.

Matapos ito, hinubaran niya ang una …

Nangangatal ang katawan ng binata habang pinupunasan ng mamahaling pabango ang kabuuan ng bangkay …

Pinagpapawisan ng malamig ang binata …

Nabuhay na naman ang pagnanasa sa katawan.

Atat na atat na siyang angkinin ang kinababaliwang kagandahan.

Pero hindi convenient na sa lab niya angkinin si Hyacint …

Dinala niya ito sa kanyang kuwarto.

Matapos ito, nagkukumahog na naghubad ng suot na damit ang binata …

At maulol-ulol sa pananabik na sinimulang romansahin ang bangkay.

Virgin pa si Romano kaya hindi magkandatuto sa pag-angkin kay Hyacinth.

At dahil donselya pa rin ang bangkay, hirap na hirap ang binata.

Pero itinulak ang kanyang pagpupumilit ng matinding pananabik.

Nilagyan niya ng lubricants ang hiyas ng bangkay ganoon din ang ang naghuhumindig niyang pambulog saka pilit na iginiit sa masikip na lagusan …

Mahirap pero hindi tumigil ang binata hangga’t hindi nagtatagumpay.

Hanggang sa maramdaman niyang matagumpay na naglagos ang kanyang kaangkinan sa kaselanan ni Hyacinth.

Deretso sa limitadong kalaliman.

Sabay silang nadonselya ng dalagang bangkay.

Nagsimulang umindayog ni Romano …

Nagpakaligaya nang husto ..

Hindi tumigil sa pagtatampisaw sa kandungan ni Hyacinth hangga’t hindi nasasagad ang sarili sa ligaya.

Pagod na pagod at naliligo sa pawis ang binata nang makarao.

Masayang-masaya …

After thirty two years, naging ganap din ang kanyang pagkalalaki.

Sa wakas, napatunayan din niya kung gaano kasarap ang seks.

Nang bumalik sa normal ang pakiramdam ni Romano, nagsimula siyang dalawin ng antok.

Mahimbing na siyang nakatulog.

Tanghali na nang magising ang binata.

Tinatamad siyang pumasok …

Hindi pa ubos ang pananabik niya kay Hyacinth …

Susulitin niya ang honeymoon nila ng dalagang bangkay.

Plano tuloy niyang mag-leave ng ilang araw.

Binalingan niya ang telepono para tawagan si Louie.

Hihilingin niya sa kaibigan na ipagpaalam siya sa direktor ng ospital.

Pero bago niya nadampot ang telepono, biglang nag-ring ang telepono.

Naunahan siyang tawagan ng kaibigan.

May pagkabahala sa tono ng pananalita ni Louie.

“B-Bakit, pare? May problema ba sa ospital?” tanong ni Romano.

“Hindi sa ospital ang problema, pare,” mabilis namang tugon ng una.

“S-Saan?”

“Nawawala ang bangkay ni Hyacinth. May nagnakaw!”

“H-Ha?” kunwari’y walang alam na sagot ng binata. “Kailan nangyari iyon?”

“Kagabi!”

“M-May suspek na ba?”

“Wala pa. Nag-iimbestiga pa ang mga pulis!”

“Sana’y marekober na ang bangkay!” sabi ni Romano.

“At dapat na maparusahan ang nagnakaw sa bangkay ng pinsan ko!” galit na sagot ni Louie.

Biglang napangiwi ang binata dahil sa sinabi ng kaibigan.

“Pero ano ang purpose ng magnanakaw at kailangang kunin pati ang bangkay? Dapat ay ang mga suot lang niyang alahas ang kinuha,” sabi ni Romano.

“Iyan nga ang hindi namin maintindihan, pare,” sagot naman ni Louie. Itutuloy

loading...

About Gwenn

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply