MALAMIG NA LANGIT (Ikalawang labas)

“B-BAKIT tinayuan ako sa isang patay? Ano ang ibig sabihin nito?” naguguluhang tanong niya sa sarili.

Natakot siya sa natuklasang uri ng karamdaman na kanyang taglay.

NECROPHILIA: Isang uri ng karamdaman kung saan ang biktima ay grabeng umiibig at tinutubuan ng pagnanasa sa isang patay.

Ito ngayon ang gumugulo sa katauhan ni Romano.

Hindi niya makontrol ang maigting na pagnanasa na nararamdaman sa magandang bangkay.

At dahil dito, bigla na lang nagalit ang kanyang ari na hindi nagpa-function sa loob ng mahabang panahon.

Hinawakan ito ni Romano …

Hinimas nang pataas at pababa …

Binilisan …

Ah … ang sarap ng feeling.

Nakakahiya ang ginagawa niya pero kailangan niyang sundin ang dikta ng damdamin.

Kailangan niyang palayain ang nag-aalimpuyong daluyong sa loob ng kanyang puson.

Hanggang sa biglang sumambulat ang masaganang dagta ng kaligayahan …

Tumama ito sa tiles na dingding ng banyo.

Nagmarka ito na parang mapa ng Pilipinas …

Napailing-iling ang binata …

Kung sa loob ng sinapupunan ng isang babae sumambulat ang kanyang katas, walang mintis na may sanggol na iiyak makalipas ang siyam na buwan.

Umulit pa si Romano …

Kailangang sagarin niya ang sarili kundi’y baka may makapuna sa pamumukol ng kanyang harapan pagbalik niya sa labas.

Hupa na ang naglalatang niyang damdamin nang lumabas sa CR.

“Ang tagal mong bumalik. Saan ka ba nanggaling?” tanong ni Louie nang umumpok siya sa tabi ng kaibigan.

Nakaupo na ito.

“Sa CR!” maikling tugon ni Romano.

“Bakit ang tagal mo?”

“Nasira yata ang tiyan ko sa kinaing ginataan sa canteen ng ospital kanina.”

Hindi na nagtanong pa si Louie.

Maya-maya’y tumayo siya at nagpaalam.

Kakausapin daw niya ang tiyuhin na ama ng nasawi.

Nang umalis ang kaibigan, tumayo rin si Romano.

Tinungo niya ang nakaburol na bangkay …

Buong paghanga at walang pagsasawa na pinagmasdan ang magandang mukha nito.

Para magkaroon ng souvenir, dinukot niya ang kanyang cellphone at ginamit ang camera nito para makunan ang magandang mukha ng bangkay.

Hindi na siya umalis sa tabi ng kabaong.

Habang hindi pa bumabalik si Louie, nagkaroon siya ng pagkakataon na kausapin ang sarili.

Sa haba ng panahong itinagal niya sa mundo, hindi niya naranasang tigasan at magkagusto sa isang babae.

Bakit sa isang patay pa?

Ano kaya ang iisipin ng mga kakilala oras na malaman ang kakatwang nangyayari sa kanya?

Baka isipin nilang nasisiraan siya ng ulo.

Dahil sa tagal niyang nakatayo sa tabi ng bangkay, hindi tuloy naiwasang magtanong ng mga bagong dating kung ano ang relasyon niya sa nakaburol.

Kung kamag-anak ba siya nito o nobyo.

“Kaibigan!” maikling sagot ni Romano at para hindi na humaba ang usapan ay naupo siya sa isang bakanteng upuan.

Dito na siya nadatnan ni Louie.

“Mauuna ka na sigurong umuwi, pare. Maglalamay ako rito. Nakakahiya kasi sa uncle ko kung aalis ako. Pakisabi na lang kay Dr. Mariano na palitan muna ako bukas. Baka hindi ako makapasok dahil puyat,” sabi ng kaibigan.

“Areglado!” sagot naman ni Romano.

Bago umalis, lumapit ulit sa kabaong ang binata.

Mahabang sandaling hinagod ng tingin ang magandang mukha ng bangkay. Ayaw niyang umalis hangga’t hindi nabubusog ang kanyang mga mata sa kagandahan ng first love. Itutuloy

loading...

About Gwenn

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply