MALAMIG NA LANGIT (Ika-25 labas)

IBANG klaseng mag-init ni Romano.

Ang hirap sawayin.

Parang nagbabawi ang binata …

Dumanas kasi siya ng mahabang taggutom sa seks.

Kaya kahit ayaw na ni Almira, ayaw magpaawat.

Walang nagawa ang dalaga kundi magtiis na lamang.

Masayang-masaya si Romano sa pagbabalik sa normal ng alaga.

Sigurado ang binata na magaling na siya.

Baligtad na ngayon ang sitwasyon.

Kung noo’y laging tinutukso ni Almira ang lalaki, ngayo’y lagi siyang paiwas.

Para kasing laging naka-viagra ang binata.

Tigas titi palagi.

Kapag nakita siyang walang ginagawa, gusto’y laging nakabaon.

Kaya palaging nagbibisi-bisihan ang dalaga …

Naglalaba, naglilinis ng bahay, nagluluto, namamalantsa at kahit ano’ng trabaho basta’t makita ni Romano na may ginagawa siya.

Kapag kasi wala, siya ang tinatrabaho nito.

Nangangasim na ang kanyang pakiramdam na laging may nakabara sa kanyang siwang bukod pa sa kumikirot ito na parang gastado.

Oversex na ang dalaga …

Sawang-sawa na …

Kailangan na niya ng pahinga pero tila wala namang pagkasawa si Romano.

Pinagtataguan na nga niya ito pero ang talas ng pang-amoy ng binata.

Bandang huli, naisip niya na hindi tama ang kanyang ginagawa …

Parang lalo lang niyang sinasabik ang lalaki.

Kaya oras na patungan siya nito, parang ayaw nang bumaba.

Gusto’y laging magkasugpong ang kanilang mga kaselanan.

Dusa ang dalaga.

Minsan, hindi na siya nakatiis na hindi makiusap kay Romano.

“Tutal ay magaling ka na, puwede ba akong magbakasyon?” sabi niya sa lalaki.

Biglang nawalan ng kulay ang mukha ng binata.

“A-Aalis ka? Iiwan mo ako?” parang batang tanong ni Romano.

“Hindi ganoon ang ibig kong sabihin,” sabi ni Almira.

“E, ano?”

“Hirap na hirap na ako sa kadudyug mo. Papahingahin mo naman ako kahit ilang araw lang. Parang tuyot na tuyot na ang pakiramdam ko. Pabayaan mo naman akong makarekober,” pakiusap ng dalaga.

Biglang nagliwanag ang mukha ni Romano.

“Alam mo naman ang pinagdaanan ko. Akala ko nga’y hindi na ako gagaling sa taglay kong karamdaman pero dahil sa tulong mo ay nakabalik ako sa normal. Hindi ko makakalimutan iyan at sana’y pagpasensiyahan mo ako,” sabi ng binata.

Nakahinga nang maluwag si Almira.

Sabi kasi ni Romano, isang linggo siyang hindi gagalawin.

Malaking bagay iyon sa kanyang keps na bugbog sarado sa dyug.

Tinupad ng binata ang kanyang pangako.

Sa sumunod na araw, trinato siya ni Romano na parang reyna.

Ayaw siyang pagawain …

Ang binata ang naglilinis ng bahay …

Siya rin ang nagluluto at naghuhugas ng kanilang pinagkainan.

At kapag nawalan sila ng stocks na pagkain, siya na rin ang namamalengke at naggo-grocery.

Lugod na lugod si Almira sa ipinakikitang kabaitan ni Romano.

Naisip niya tuloy na paano na kaya kapag dumating na sa puntong kailangan na nilang maghiwalay?

Parang hindi niya kaya lalo na at biglaan.

Feeling niya kasi’y nahuhulog na ang kanyang loob sa lalaki.

Huwag lang silang magkahiwalay ni Romano, payag siya kahit hindi na nito tuparin ang pangako na babayaran siya ng limang milyong piso makabalik lang siya sa normal na kalagayan. Itutuloy

loading...

About Gwenn

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply